Posts
ट्रंकेच्या तळाशी सापडला एक कागद
लिहूनही न पाठवलेल्या पत्राचा
मूळचा गुलाबी असावा,
शब्द अन भावना गिळून पिवळा पडलाय
एकही शब्द नसलेला . . . निशब्द
तमाम विरामचिन्हे मात्र पानभर विखुरलीयेत
माय गमावलेल्या बेवारस पोरांसारखी
मी वाचत गेलो, शब्दांनी हात सोडल्यावर
सैरभैर झालेल्या त्या विरामचिन्हांना
भावनांना उद्गार देणारे शब्द मूक झालेत जरी
उद्गारचिन्हांनी आपला हेका सोडलेला नाहीये
भरल्या डोळ्यांची दोन्ही अवतरणचिन्हे
मनमोकळ्या संवादांना पारखी झालीयेत
भावना आणि व्यवहार यांना वेगवेगळं करणारे
स्वल्पविराम अजूनही ठळक दिसताहेत कागदावर
दोन उभयान्वयी अव्ययांना जोडण्यात अपयश आल्याबद्दल
पूर्ण डिप्रेशनमध्ये गेलाय अर्धविराम
जिथं काही जोडायला शिल्लकच उरलं नाही
तिथं आपल्या अस्तित्वाचंच प्रयोजन शोधताहेत संयोगचिन्ह
गैरसमज टाळण्यासाठी लिहिलेलं काहीबाही
कंसाच्या ओंजळीतून अलगत ओघळून गेलंय
आपल्याला एकमेकांशिवाय विकल्पच नसल्याचा समज
कागदावर उरलेल्या विकल्पचिन्हांनी खोडून काढलाय
सगळं संपलंय तरीही हा कागद ट्रॅकेत काय करतोय?
असं विचारणारी प्रश्नचिन्हं पुसट झालीयेत . . . पण आहेत
तिथंच कोपऱ्यात आहे एक टिंब
त्या टिंबाने ठरवलं असतं तर
स्वतःला पूर्णविराम घोषित करून
संपविता आला असता त्याला हा किस्सा
पण त्यानेही सोबतीला दोन अधिकची टिंबं घेऊन
चिघळत ठेवलीय ही जखम चिरंतन . . .
